dekken.punt.nl
Laatste artikelen

Het is alweer bijna zes jaar geleden dat ik vader werd.

Veel gebeurd!

 

Allereerst is Lucas opgegroeid tot een gezonde jongen met hersens en ben ik na ruim twee jaar toch getrouwd met zijn moeder.

 

Helaas voldeed ik blijkbaar niet aan haar wensen. Na het huwelijk ging het bergafwaarts, maar ik ben een man voor maar één vrouw en heb mijn best gedaan het huwelijk te redden en mijn zoon op te voeden.

Het ging niet altijd lekker en nu sinds begin dit jaar (eigenlijk letterlijk vanaf oud en nieuw) ging het mis.

Een vechtscheiding.

Ik doe mijn best mijn zoon een rustige omgeving te geven en het resultaat is een vrouw die ons kind zomaar meeneemt naar de andere kant van het land. Ik had hem 6 weken niet meer gezien voor de rechter een omgangsregeling oplegde. Die is trouw gevolgd. Ik heb hem "zelfs" een paar dagen extra gehad in de zomervakantie. (Niet dat ik niet om meer dagen vroeg)  Iedere week trouw naar Enschede om hem te halen voor een weekend of hem te bezoeken. Alle weekenden gaan eraan maar je ziet hierboven waar ik het voor deed.

En nu eindelijk is er een onderzoek afgerond van de kinderbescherming.  Ze zijn overtuigd. Bij mij is de situatie rustiger en stabieler dan bij moeder en ze gaan adviseren dat hij bij mij mag komen wonen.

En sinds dat moment heb ik hem niet meer gezien. Nu bijna 5 weken terug. Hij is boos op me zegt zijn moeder. Bovenstaande foto is van het weekend voor het advies. Hij ziet er echt boos op mij uit, nietwaar? :-)

Maar goed,

ik wacht de rechtszaak af. Meer kan ik niet.

Moeder maakt mij de hele tijd overal zwart, noemt de kinderbescherming onkundig en stalkt mij met telefoontjes (hoewel... dat is even rustiger afgelopen weekend).

Ik zit met smart te wachten tot ik de indoctrinatie van mijn zoon tegen kan gaan, dat ik afspraken met zijn moeder kan maken over de omgangsregeling enzovoort. Ik hoef haar niet meer, maar ze blijft de moeder van Lucas en hij heeft haar wel nodig. Ik hoop dat ze snel opgroeit en dat er met haar afspraken te maken zijn. Vanwege het feit dat ze alle afspraken negeerde wat betreft Lucas, heb ik nu een kans dat hij bij mij komt wonen. (Dankjewel Tamara. Als jij je netjes had gedragen was een scheiding niet nodig geweest, hadden we desnoods co-ouderschap en woonde hij zeker bij jou)

We krijgen nog een heel gevecht. Ik wil in het belang van Lucas werken en zij naar de wens van Lucas. Het klinkt hetzelfde, maar als zij hem vertelt wat zijn wens is, is dat het niet.

 

Ik ga voor de verzorging van Lucas. En ik hoop de medewerking van moeder te krijgen. Ik zou niets liever willen dan dat ik goede communicatieve mogelijkheden met haar had, maar mijn grens heeft ze bereikt. Ik gun haar omgang met Lucas, maar niet meer ten koste van zijn geestelijk welzijn. Ik gun haar van alles uit het huis, maar ik wil mijn eigen mementos die zijn ongevraagd heeft verwijderd wel terug. Ik gun haar de vakanties met Lucas, en dat is meer dan ik heb gekregen van haar de afgelopen 9 maanden.

Maar ik hoef haar niet meer in huis! Ze heeft afgedaan. Teveel achterbaks gedrag getoond in de tijd dat ik probeerde het huwelijk te redden was ze, naar ze zelf toegaf, bezig bewijzen te verzamelen om mij uit de ouderlijke macht te kunnen zetten. Maar ik ben te gek op mijn gezin geweest. Niet gelukt.

Ik ben nog steeds gek op mijn gezin, maar vertrouw haar totaal niet meer.

Vanaf een week na onze breuk was ik al zover dat ik besloot niet tegen haar te vechten, maar voor Lucas. Alleen duurde het 9 maanden voor ik een ander kon overtuigen.

Ik hoop snel dat er duidelijkheid komt. Dan kan ik Lucas weer rust geven en hopelijk komt Tamara weer terug in de buurt wonen, zodat Lucas wanneer hij wil bij haar op bezoek kan gaan. Het zou ook fijn zijn dat ik weer af en toe een weekend heb om zaken voor mezelf te doen. Nu heb ik het noodgedwongen al, maar met een fijn gevoel is het leuker.

Ik ben maar een dwaze vader die gek is op zijn zoon. Iedere cent die ik (niet) over heb, gaat momenteel naar alimetnatie, reiskosten en leuke dingen met hem doen. Als we maar samen kunnen zijn. En ik wil hem gelukkig maken en een stabiele jeugd geven in deze moeilijke tijd. Het doet pijn hem niet te kunnen zien, maar voorlopig is de prognose goed.

Reacties
Het is alweer veel te lang geleden dat ik een update heb geschreven op mijn weblog.
Alles gaat zo goed, maar kost zoveel tijd.
Ik moet toegeven dat ik wel de mooiste foto's heb gepakt uit de afgelopen periode, maar onze Lucas is een vrolijke jongen als ie geen honger of volle luier heeft.
 
De eerste foto is van een paar weken terug, toen mijn moeder aankwam met haar nieuwe fototoestel. (Snel even uitproberen) Ik gok even dat ie 2 maanden oud was, als ik de datum van de foto's zo zie.
 
Lucas in de babystoel
 
 
Maar goed, Lucas groeit ook.
Ik heb vorige week een box opgezet in de woonkamer. Wieltjes eronder geschroefd (heb ik per ongeluk ook nog eens twee verschillende soorten meegenomen bij de Praxis) en de baby werd er al ingelegd toen ik dacht een boxkleed van boven te halen (had zijn mamma al gedaan toen ik nog schroefde).
Baby gym erboven en eens kijken.
Veel deed hij de eerste dag nog niet, maar lachen deed hij wel.
Drie dagen later leg ik hem 's ochtends weer in de box om zijn flesje te maken.
Is ie meteen stil en ligt ie te spelen met die grote ballen aan de zijkant van de  babygym, waarvan ik dacht dat hijdie pas na een paar maanden zou ontdekken.
Twee dagen later kom ik terug met de fles en ligt hij onder een ander speelkleed (zo een met twee bogen waar je van alles aan kunt hangen) en daar kijkt hij heel intens naar een bewegend speeltje. En als het is uitgezwaaid, zie ik hem een mep ertegen geven en weer kijken hoe mooi het speeltje zwaait.
Hij blijft me verbazen! 
 
 
Op bezoek bij een oude vriendin (jaren niet gezien en nu ook bevallen van een mooie zoon) heb ik onderstaande foto van Lucas gemaakt.
Ik haar geen toestemming gevraagd om hun foto's  op internet te zetten, dus helaas... geen foto's van haar met Lucas en haar 7 dagen jonge zoontje. Lucas vond het wel allemaal leuk om te poseren. (Weet iemand nog een adres van een babymodellenburo?) ;-)
 
 
wat is ie blij!
 
Ik ben afgelopen week weer op controle geweest bij de chirurg in Maastricht. (ongeveer 90 km vanaf huis)
En Lucas doet alles zo lekker, dat hij ons pas weer over anderhalf jaar terug wil zien.
EN inderdaad... een afspraak maken kon nog niet. Hun systeem kan dat niet aan. ;-)
 
Inmiddels weegt hij ruim 6 kilo (en bij de geboorte een ruime 6 pond) en zijn vader (ikke dus) is helemaal gek van zijn lachende koppie.
Als ik thuis ben om te babysitten krijg ik niet veel gedaan, maar ik geniet volop!
 
En misschien krijg ik op mijn kop dat ik teveel vertel, maar toch kan ik het niet voor me houden.
De moeder van Lucas woont vanaf vandaag officiëel 1 jaar met me samen en ik zou ze geen van beiden willen missen.
Schatten: ik hou van jullie!
 
Lees meer...
Wat een leven op dit moment.
Volgens mij is het buiten makkelijk 36 graden Celsius.
Geen weer om iets te doen.
Vandaag heb ik met mijn DigID de kinderbijslag aangevraagd en we zullen wel zien wanneer we die krijgen en hoe weinig het wordt.
 
Maar de mensen die dit weblog kijken, komen niet voor mijn problemen.
Die komen voor mijn zoontje en om te zien hoe het met hem gaat.
 
Welnu, het gaat goed.
Alles is de afgelopen week hectisch geweest.
Vorige week dinsdag mocht hij van Maastricht naar Helmond per ambulance.
Hj was stabiel en sterk, maar moest nog leren drinken en in een academisch ziekenhuis is de zorg geweldig, maar ik zou met toch schuldig voelen als Lucas voor een beetje gemak de plaats bezet zou houden voor een baby die het erg hard nodig heeft, zoals hij dat had.
 
Het scheelt trouwens wel veel. of je anderhalf uur naar Maastricht rijdt of 15 minuten naar de andere kant van de stad (tijd om te gaan parkeren inbegrepen).
En Tamara had nog steeds weinig rust.
Er mag één ouder bij de baby blijven slapen.
Dat werd zij, omdat zij borstvoeding gaf.
 
(Lucas houdt van mamma)
 
En pappa is gaan werken  om wat dagen over te houden  als Lucas weer thuis komt.
In het weekend kwam de halve familie (echte familie, niets aangetrouwd) langs om de nieuwe stamhouder te begroeten in het ziekenhuis.
Aangezien ik de oudste zoon van een oudste zoon ben en hij mijn eerste kind, mag ik dat wel zo noemen.
Hij is de eerste naamhouder van de nieuwe generatie.
 
(Ik, mijn oma, mijn nichtje en mijn tante bij Lucas)
 
En terwijl de baby in het zieknhuis ligt, is mijn werk nog lang niet gedaan.
Een vriendin uit de straat heeft geholpen met het schilderen vanb de muren.
en daarna ben ik laminaat gaan leggen.
Hier was dat bijna af.
Ik moest doorwerken, want de dokter liet de baby ineens naar huis gaan. Hij dronk ineens goed. (Snelle leerling)
 
(nu even minder zooi voorstellen, de kozijnen en de verwarming lichtblauw en natuurlijk de vloer afgewerkt...)
 
Ik kan er niets aan doen, maar ik ben jaloers op mijn eigen zoon.
Zo'n geweldige kamer heb ik geloof ik nooit gehad.
Hier ligt ie dan ook uitgebreid te slapen in zijn wiegje.
 
(Lucas in bed bij de "tuinmuren". Het gras was een beslissing die ik daags voor hij kwam nog heb genomen)
 
Maar voor de mensen die zijn laatste staus willen weten:
Hij is nu ruim twee dagen thuis, hij eet goed uit de fles, laat ons 's avonds een uurtje of zes slapen voor de volgende maaltijd en hij houdt zijn ouders goed bezig.
Op de een of andere manier wil hij eerder slapen als pappa bij hem is.
Die krijgt hem rustiger.
Maar hij verbaast mij nog steeds.
Vanmiddag hadden we hem tijdelijk op ons bed gelegd na het verschonen en hij hield zelf de speen in zijn mondje.
Of het per ongeluk was of bewust moeten we nog merken, maar het is wel leuk om te zien.
 
(Is Lucas met 3 weken al in staat om uit te dokteren hoe een speen vast te houden???)
 
Lees meer...   (6 reacties)
De hele dag in de babykamer staan schilderen met Peppita.
Alle muren zijn nu gedaan.
Nu nog het plafond, de vloer en de kozijnen, maar het grootste deel is tenminste af.
Vanavond had ik het idee dat ik toch nog iets extra op de muren wilde hebben, wat je kunt zien als je de kamer binnenkomt.
En aangezien Tamara gek is op mijn goudvissen...
... zwemt er nu een goudvis van meer dan 1 meter lang naar de vlinders toe.
 
 
Ik vind het jammer dat ik niet meer verschillende soorten verf en meer tijd heb, maar eigenlijk vind ik het toch ook wel uniek geworden.
Als ik meer rode verf had gehad was de kleur donkerder en beter geworden, maar misschien dat ik hem later bijwerk.
Voor nu is het goed.
Ik ben benieuwd wat ze ervan vind als ze thuis komt.
 
Allereerst ga ik nu me snel omkleden en in de auto stappen.
Het is nog anderhalf uur rijden naar Maastricht, maar ik heb haar en Lucas al bijna twee dagen niet meer gezien.
Morgen moet ik wel terug naar huis om het af te maken, maar als ik vandaag niet ga, ben ik morgen de hele dag bezig en dinsdag ga ik waarschijnlijk weer werken tot Lucas thuiskomt.
Dan ga ik ze te veel missen.
(En ik vind het heerlijk om een lach te zien van haar als ik ineens bij haar ben, terwijl ze zich aan het instellen is op weer een nacht alleen.)
Lees meer...   (4 reacties)
Even een update over mijn kleine jongen.
Gisteren mocht hij van de afdeling af, zodat de dokter een röntgen foto kon maken van zijn slokdarm.
Met het laten lopen van wat contrastvloeistof vlak boven het geopereerde gebied wilden ze kijken of er nog een lek in zijn slokdarm zat.
 
 
Ik heb snel even een foto van de monitor genomen. Geen lek te bespeuren, dus ik haalde al opgelucht adem.
Het is toch weer een mijlpaal op weg naar een gezonde zoon.
 
 
En dus konden we weer terug met het hele circus.
Zijn slokdarm was dan wel zonder lekken, maar hij had nog steeds een infuus voor extra vocht als hij de hoeveelheid voedsel niet binnen kon houden.
Maar zijn maagsonde zou vervangen moeten worden door een veel dunnere.
En dan moet hij nog leren zuigen en slikken. Dat heeft hij zijn hele leventje nog niet gedaan.
 
 
Toch is het een mooi kereltje, ook al is ie net een week oud.
Deze foto is genomen in de paar uurtjes tussen de dikke en de dunne maagsonde.
Voor degenen die zich afvragen wat er naast hem ligt: dat is een fopspeen.
En daarvoor ligt een icoon van de heilige Nicolaas. Hij heeft blijkbaar wonderbaarlijke genezingen verricht, dus hij ligt er nu om onze Lucas te steunen.
 
 
Op dit moment is de foto alweer achterhaald.
Het infuus is uit, en hij heeft enkel de maagsonde en een paar elektrodes voor de monitors (hart en longen).
Ik hoorde net van Tamara dat hij problemen heeft met maagsappen die omhoog komen na het eten, omdat zijn slokdarm niet een hoek maakt met zijn maag, zoals bij de meeste normale mensen.
Hij moet dus even rechtop blijven na het eten en ze doen er een uur over om hem te voeden. (en dat iedere drie uur).
Maar goed...
Hij is er nog en er is een oplossing voor.
Inmiddels zit ik weer even thuis om morgen met de hulp van een stel goede vrienden de babykamer af te maken. Hert beetje wat ik al heb kunnen doen, is hieronder te bewonderen.  
 
Ik ben benieuwd hoe ver ik ga komen in een dag.
Maandag ben ik echt weer naar Tamara.
Ze is altijd zo bezorgd, dat ik bijna de neiging heb nu alweer naar haar toe te gaan.
Maar anderhalf uur reizen net nu ik bij uitzondering eens een tweetal flesjes bier op heb lijkt me geen goed idee.
Normaal drink ik niet, maar met warm weer en als ik niet hoef te rijden wil ik wel eens een uitzondering maken. Het wordt voor mij even doorbijten,  anders komt de kamer nooit af.
 
Lees meer...   (1 reactie)
Wat moet je als als man wanneer de vrouw in huis begint te klagen over regelmatige pijnscheuten?
Normaal niet al te veel, denk ik, als het zo eens in de maand gebeurt.
In mijn geval, bleef ik toch maar thuis van het werk, omdat de 9 maanden zwangerschap er PRECIES op zaten.
 
Ik krijg medelijden met een vrouw op deze manier.
Eerst een nacht niet slapen vanwege het indalen.
Daarna een nacht niet slapen omdat de weeën aan het starten waren (iedere 10 minuten) en 's avonds toch maar naar het ziekenhuis, omdat de ontsluiting niet wilde starten.
 
Als je bijna 48 uur niet hebt geslapen en een dag lang hebt kromgelegen van de pijn, dan is het zwaar de bevalling in te gaan zegt de verloskundige.
En in het ziekenhuis was ze eindelijk op haar plek. De eerste check gaf aan dat er al 3 cm ontsluiting was, terwijl kort ervoor thuis nog niets was geconstateerd.
 Een paar uur later was het dan ook zover: Lucas is geboren.
 
 
 
Het is ook even schrikken, zo'n grote pappa die met een camera begint te richten op je.
Een grote jongen van bijna 6,5 pond!
Gelukkig na een paar uur was alles goed.
Tijd om ze op te halen.
 
 
EN DAN DE SCHRIK!!!
Er is iets mis.
De baby blijft rochelen, wil niet drinken en heeft het vooral benauwd.
's middags eindelijk de diagnose: er mist een stukje slokdarm.
 
DE VOLGENDE NACHTMERRIE:
De baby moet naar het academisch ziekenhuis, maar dat in Nijmegen is vol!
De kinderarts heeft in meerdere academische ziekenhuizen gewerkt en ze belt meteen naar de collega's in Maastricht. Ik heb het idee dat die eigenlijk ook vol zat, maar nu kon Lucas toch komen.
 
Midden in de nacht wordt Lucas per ambulance naar Maastricht gereden onder begeleiding van een arts die speciaal al 30 km naar ons toe is gekomen voor Lucas.
Ik met de moeder naar huis om wat spullen te pakken, vrienden te regelen die de vissen voeren, snel mijn oude auto gecontroleerd (olie etc.), omdat ik vroeger al eens pech heb gehad en dat zeker NU niet wil herhalen en natuurlijk wat cash gepind voor alle mohgelijke gevallen.
En dan op naar Maastricht.
 
Wij zijn halverwege als Lucas er al is.
We hebben gewacht tot hij 1 dag is, en zijn toen even gaan slapen, maar om 6 uur stonden we weer bij hem.
Om 8 uur moest hij geopereerd worden. Het werd half negen.
 
En dan wachten.
En nog meer wachten.
Een pastoraal medewerker kwam gelukkig langs op mijn verzoek om tenminste Tamara te steunen, maar ik denk dat ik er ook erg veel aan heb gehad.
 
En dan het moment dat de verpleegster langs komt met een grote lach en de boodschap dat we Lucas kunnen zien!!!!
En Tamara die dan nog eerst vraagt of alles goed met hem is en vervolgens al aan het andere eind van de lange gang is, nog voor ik uit mijn stoel heb kunnen opstaan.
 
HIJ WAS ER WEER!!!
 
 
 
Eigenlijk gaat het vanaf dat moment telkens beter met hem.
Geen koorts gehad, na 2 dagen alweer van de beademing af en kan zelfs weer wat huilen nu zijn stembanden weer vrij zijn.
Het is zielig dat hij zo hees klinkt, maar we hebben nog een opname op het fototoestel dat hij zijn oude stem nog had.
 
Hij is inmiddels van de intensive care naar de high care afdeling verhuisd.
We kunnen slapen in het  het Ronald McDonaldhuis, een TOP-service van de grote keten!
Ik pendel nog steeds regelmatig op en neer om het huis voor te bereiden op hun terugkomst en de boel draaiende te houden.
 
Ik moet toegeven dat ik het ook niet aan kan continu bij Lucas te zitten.
Niet omdat ik bang ben dat er iets met hem gebeurt, of omdat ik niet van mijn jongen houd - integendeel - maar omdat het zo goed gaat met hem, dat ik iets voor hem wil doen voor als hij terug is.
De babykamer moet nu heel vrolijk worden en liefst af zijn voor hij en zijn mammie naar huis gaan. Ik wil Tamara verassen met een kamer die (bijna) binnen de gestelde tijd af is.
(Als je weet dat ik naast mijn werk en mijn hobbies ongeveer een maand of 4 in mijn eentje over een kamer doe in huis, kun je je voorstellen wat voor verassing dit zal zijn)
 
Dus als er nog mensen zijn die goed kunnen schilderen, laat het weten.
Ik zou hem graag een geweldige muurschildering op zijn kamer geven, maar heb de tijd niet ervoor.
 
 
Lees meer...   (1 reactie)
Wat moet je als als man wanneer de vrouw in huis begint te klagen over regelmatige pijnscheuten?
Normaal niet al te veel, denk ik, als het zo eens in de maand gebeurt.
In mijn geval, bleef ik toch maar thuis van het werk, omdat de 9 maanden zwangerschap er PRECIES op zaten.
 
Ik krijg medelijden met een vrouw op deze manier.
Eerst een nacht niet slapen vanwege het indalen.
Daarna een nacht niet slapen omdat de weeën aan het starten waren (iedere 10 minuten) en 's avonds toch maar naar het ziekenhuis, omdat de ontsluiting niet wilde starten.
 
Als je bijna 48 uur niet hebt geslapen en een dag lang hebt kromgelegen van de pijn, dan is het zwaar de bevalling in te gaan zegt de verloskundige.
En in het ziekenhuis was ze eindelijk op haar plek. De eerste check gaf aan dat er al 3 cm ontsluiting was, terwijl kort ervoor thuis nog niets was geconstateerd.
 Een paar uur later was het dan ook zover: Lucas is geboren.
 
 
 
Het is ook even schrikken, zo'n grote pappa die met een camera begint te richten op je.
Een grote jongen van bijna 6,5 pond!
Gelukkig na een paar uur was alles goed.
Tijd om ze op te halen.
 
 
EN DAN DE SCHRIK!!!
Er is iets mis.
De baby blijft rochelen, wil niet drinken en heeft het vooral benauwd.
's middags eindelijk de diagnose: er mist een stukje slokdarm.
 
DE VOLGENDE NACHTMERRIE:
De baby moet naar het academisch ziekenhuis, maar dat in Nijmegen is vol!
De kinderarts heeft in meerdere academische ziekenhuizen gewerkt en ze belt meteen naar de collega's in Maastricht. Ik heb het idee dat die eigenlijk ook vol zat, maar nu kon Lucas toch komen.
 
Midden in de nacht wordt Lucas per ambulance naar Maastricht gereden onder begeleiding van een arts die speciaal al 30 km naar ons toe is gekomen voor Lucas.
Ik met de moeder naar huis om wat spullen te pakken, vrienden te regelen die de vissen voeren, snel mijn oude auto gecontroleerd (olie etc.), omdat ik vroeger al eens pech heb gehad en dat zeker NU niet wil herhalen en natuurlijk wat cash gepind voor alle mohgelijke gevallen.
En dan op naar Maastricht.
 
Wij zijn halverwege als Lucas er al is.
We hebben gewacht tot hij 1 dag is, en zijn toen even gaan slapen, maar om 6 uur stonden we weer bij hem.
Om 8 uur moest hij geopereerd worden. Het werd half negen.
 
En dan wachten.
En nog meer wachten.
Een pastoraal medewerker kwam gelukkig langs op mijn verzoek om tenminste Tamara te steunen, maar ik denk dat ik er ook erg veel aan heb gehad.
 
En dan het moment dat de verpleegster langs komt met een grote lach en de boodschap dat we Lucas kunnen zien!!!!
En Tamara die dan nog eerst vraagt of alles goed met hem is en vervolgens al aan het andere eind van de lange gang is, nog voor ik uit mijn stoel heb kunnen opstaan.
 
HIJ WAS ER WEER!!!
 
 
 
Eigenlijk gaat het vanaf dat moment telkens beter met hem.
Geen koorts gehad, na 2 dagen alweer van de beademing af en kan zelfs weer wat huilen nu zijn stembanden weer vrij zijn.
Het is zielig dat hij zo hees klinkt, maar we hebben nog een opname op het fototoestel dat hij zijn oude stem nog had.
 
Als het goed is, is hij inmiddels van de intensive care naar de high care afdeling verhuisd.
Ik ga nu de spullen bij elkaar zoeken, want er is plaats in het Ronald McDonaldshuis.
Vanavond ben ik aan de beurt bij de baby te zitten, terwijl Tamara slaapt.
 
Ze wordt rustiger en nu de stress afneemt, merkt ze hoe moe ze is.
Ik ga kijken hoe erg ik haar kan verwennen en hoe het met Lucas gaat.
 
 
 
Lees meer...   (1 reactie)
Ik wil een domein dat ik helemaal kan beheren.
Blijkt dat de provider er beperkingen aan stelt.
 
Dat was niet de bedoeling!
 
Ik kan nu dus enkel mail adressen maken met @dekken.eu, terwijl ik liefst dingen wil doen als @van.dekken.eu of @tafel.dekken.eu.
Anders had ik toch wel de domeinnaam @vandekken.eu aangevraagd.
 
Ze gaven me aan dat ik dan mijn eigen provider moet worden.
Misschien doe ik dat wel, als de mogelijkheden er zijn.
ADSl thuis heeft geen datalimiet, ik mag eigen servers draaien, dus als ik het niet te bont maak, moet dat kunnen ook.
Een goede router en een acceptabele server moeten het werk kunnen doen.
 
Zijn er nog mensen met ervaringen/suggesties?

Lees meer...
Vandaag staat een sportkeuring op het programma.
Het is jammer, maar die heb ik helaas nodg voor de cursus dojo-assistent van de KBN.
Gisteren ging het lesgeven goed.
Een aantal weken geleden heb ik een workshop gevolgd bij Arnold Vanderlijden (www.fightingfit.info) over het werken met de jeugd.
Ik ben er met mijn lessen mee aanhet experimenteren en het geeft mij inzicht in een aantal zaken die ik nog mis in het lesgeven.
Hoofddoel: coaching!
Het is belangrijker hoe je het zegt dan wat je zegt.
En dan ga ik er natuurlijk van uit dat je geen foute dingen zegt.
 
De jeugd moet gestimuleerd worden om te willen trainen.
Mijn probleem was altijd de jeugd naar mij te laten luisteren en het lukt nu.
 
Straks heb ik ook nog basic medische kennis en dergelijke.
Met en baby op komst heb ik eigenlijk veel tijd nodig om dat voor te bereiden, maar het is zo onzeker wanneer de volgende lichting cursus kan volgen.
Op hoop van zegen dus maar en ik moet er hard tegenaan.
Lees meer...
Eindelijk een wens in vervulling gegaan. Ik heb mijn eigen stekkie: een emaildomein!
 
Nu nog een leuk logo verzinnen en dan gaan we eens kijken wat ik er allemaal mee kan doen.
Het lijkt me leuk mijn familie te voorzien van persoonlijke emailadressen. Jammer dat die zo klein is met de naam van Dekken.
Andere van Dekkens zijn natuurlijk ook welkom!
 
Ik zal eens zien hoe alles gaat werken, maar binnenkort ga ik mijn eigen mailserver proberen te installeren in huis. Ik ben benieuwd of dit erg veel problemen op gaat leveren.
 
 
(Mijn eigen huisje, zoals het er vroeger bij stond)
Lees meer...
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl